واین برای توست

دستت را به من بده ،دستهای تو با من آشناست...

ای دیر یافته ،باتو سخن میگو یم ؛

بسان ابر که با طوفان... 

بسان علف که با صحرا...

بسان باران که بادریا...

بسان پرنده که با بهار...

وبسان درخت که با جنگل سخن میگوید...

زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

ومیدانم که صدای تو با صدای من آشناست...!!!

                                                             مونس

سربه هوا

سربه هوا نیستم اما همیشه ...

چشم به آ سمان دارم

حال عجیبی است دیدن همان آسمان

که شایدتو....

دقایقی پیش به آن نگاه کردی...

                                                         مونس

هق هق گریه

دیشب در خلوت تنهایی ام آهسته بی تو گریستم...

کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند؛

تا بدانی که بی تو چه می کشم...

کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو ،

رودی از اشک به راه اندا خته ام...

وکاش پرندهءسوخته بال عاشق از جانب من ،

به تو این پیغامم را میرساند که :

آرزو هایم بی تو آهسته آهسته  مثل آوار خانهء قلبم 

در حال فرو ریختن است... 

                                                                         مونست

بی قراری

بی قرار تو ام و در دل تنگم گله هاست...

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست...

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب ؛

در دلم هستی و بین من و تو فاصله ست...

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد ؟؟؟

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست...

باز می پرسمت از مسیئلهء دوری و عشق

وسکوت تو جواب همهءمسیئله هاست...

مونست

فریادوفا

میرسد روزی که فریاد وفا را سرکنی

میرسد روزی که احساس مرا باور کنی

میرسد روزی که نادم باشی از رفتار خود

خاطرات رفته ام را مو به مو باور کنی

میرسد روزی که در صحرای خشک بی کسی

بوته های وحشی گل را زغم پر پر کنی

میرسد روزی که صبرت سر شود دریای من

آنزمان احساس امروز مرا باور کنی

                                                          مونست

گریز

ای غریبه سلام بر چشمت ..............زانکه چشمان تو اهورایی است

هستی من غریبه لبخندت............کاین چنین خوب و پاک و عرفانی است

ای غریبه چه زندگی سخت است با نگاهی پر از پریشانی

ای غریبه نگاه زیبایت ،مملو است از بلوغ عرفانی

اینک ای عشق من نخستین عشق،یاد تو در دلم شکوفا شد

ای نگاهت صبور و آبی و پاک عشق تو در دلم هویدا شد

با تو ای همنشین خلوت دل ،از غم غصه و جفا دورم 

بی تو ای یادگار اندوهم ،مثل بغضی شکسته مهجورم

آه اگر فکر دیگری باشی،میشوم مملو از سیه روزی

ای دریغا به وعدهء دیروز ،وی فسوسا به خشم امروزی

می گریزی از من به بیراهه،تا شوی همره کسی دیگه 

ای غریبه چه سرد و دلسنگی،با دلت من چه کرده ام آخر 

بادل من چه میکنی ای عشق،از چه رو او مرا نمیخواهد

تا به کی منتظر بمانم عشق،تابیاید صبور و رویایی 

ای غریبه فدای لبخندت پس بگو تا چه وقت می آیی؟؟؟

                                                                             مونست

هیچکس...

هیچکس با من نیست؛

مانده ام تا به چه اندیشه کنم؛

مانده ام در تنهایی خود ؛ 

ومینویسم  دردهای دلم را...؛

چه غریبانه شبی است ؛

شب تنهایی من...

                                                                               مونس

حس غریب

امروزی حس غریبی وجودم را احاطه کرده است،

گاهی اوقات بیان این حس امکان پذیر نیست!؛

دلم میخواهد این حس غریب  را باتمام وجود به روی کلمات بنشانم؛

اما نمیشود ...

سخت است نمیتوانم بروی کاغذ بیاورم...

براستی خیلی دشوار است بیان حس غربت...

گاهی اوقات خاطره هم مثل انسان برای خودش احساس دارد؛

روح دارد  ؛ قلب دارد که هر لحظه می تپد...

ومن حس می کنم که وجودم با همان خاطرهءبسیار کوتاهی که با تو  داشته ام ،زنده است؛

تجسم این خاطره ادامهء این راه را به زندگیم نشان میدهد...

بیاد روزی افتادم که دل در دریای بیکران عشقت بستم؛

و سفر عشقی خود را آغاز نمودم ؛

براستی کی باید برسم...نمیدانم...

                                                                     مونست

تووووووووووووو

میخواهم بنویسم ...امادیگه...

               خسته شده ام ...نمیتوانم...

                           یک کلمه به ذهنم می رسد...

                                    *تووووووووووووو*

                                    تمام شد این هم نوشتهء امشبم.

                                                                                                                                                                                                           مونس   

وقتی نباشی...

وقتی نباشی فرقی نمی کند

                     که شنبه است یا سه شنبه...

                                      تمام روزها جمعه است !!!!!!!

                                                                       وزندگی تعطیل...!!!

                                                                                                                  مونس

حرف دل با سهراب

صبرکن ای سهراب ...قایقت جا دارد....

تو کجایی سهراب...؟؟؟؟

آب را گل کردند؛چشمها را بستند و چه با دل کردند!!!!!

وای سهراب کجایی آخر...؟؟؟

زخمها بردل عاشق کردند...خون به چشمان شقایق کردند...

تو کجایی سهراب ...؟؟؟

که همین نزدیکی عشق را دار زدند...

همه جا سایهء دیوار زدند...

وای سهراب کجایی که ببینی...؟؟؟

حال دلخوشی ما مثقالیست...

دل خوشی سیری چند ؟؟؟

صبر کن ای سهراب ،قایقت جا دارد...

من هم از همهمهء داغ زمین بیزارم...

قاصدکها

دعوت قاصدکها برای توست...

،شمع بودم و سردی اشکهای آغاز زندگی ام ،

گواه سوختن در این دیا ر سکوت بود...!!!!!!

برای تو چه اهمیت دارد که زندگی ام چه می شود،...

من اکنون به عقیدهءاطرافیانم در اوج روزهای سپید زندگی ام هستم؛

برایشان لبخند میزنم ومی چرخم تا دلخوشیشان را خراب نکنم ...

اما... من تمام هوای زندگی ام ؛

تمام دستهای آسمان و تمام غزلهایم را نفس  آه میکشم...

من خودم را پیدا میکنم حتی یکروز مانده به غروبم...!!!!

و... با اشکهای کنونی ام پیمان می بندم

زندگی ام ستاره ترین ماه شب باشد...

                                                                                                         مونس

                                                                                                    

سکوت

این روزها خیلی بهم ریخته ام ؛

ساکت در گوشه ای نشسته و به زور  اطرافیان لبخند میزنم؛

این روزها خدای سکوت شده ام

تا با کلامم منجر به خط خطی شدن ذنیایشان نشوم ...

چقدر سخت است در دل گریستن وبه زبان هیچ نگفتن...

چقدر دشوارست دلشکستهء کسی باشی که دوریش را باور نداری!!!!!!

دیگر پای درد دل هیچکس نمی نشینم ،چرا که خودم درد دلها دارم ...

دیگر گوش به قصهءهیچکسی نمی دهم

،چرا که خود از دل شکسته ام قصه ها دارم ...

دیگر از آهنگهای عاشقانه و غمگین نیز خسته شده ام ،

وهیچ چیز برایم آرام بخش نیست...

نفسهایم را  ثانیه به ثانیه میشمارم

و همه یکی پس از دیگری تبدیل به  آه های سوزناک میشوند...!!!!!!!!!

این روز ها دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست

؛نه روزها ،نه شبها،نه کوچه هاو نه آواز گنجشکان درخت همسایه....

همه چیز برایم در یک چیز خلاصه شده

وآن دلتنگی برای توست عزیزتر از جانم...

                                                      مونست

دوستت دارم ...

فریاد زدم دوستت دارم صدایم را نشنیدی...

اعتراف کردم که عاشقتم جرمم را باور نکردی...

گفتم بدون تو می میرم لبخند تلخی زدی و گفتی ؛مسخره است...

از دلتنگی ات اشک ریختم، چشمهای خیسم را ندیدی... 

چگونه بگویم دوستت دارم تا تو هم در جوابم بگویی من هم  همینطور...

چگونه بگویم که این زندگی برایم عذاب آور است تا تو نیز مرا درک کنی...

صدای فریادم را همه شنیدند جز تو که باید می شنیدی...

اشکهایم را همه دیدند جز تو...

آشیانه ای که در قلبت ساختم

تبدیل به قفسی شده که تا آخر در آن گرفتارم ...

گرفتار عشقی هستم  که باورش  نداری...

فکر میکنی این عشق مثل عشقهای کاغذی خیالی است...

و حرفهای از دل بر آمده ام را باور نداری ....

حالا دیگر آموخته ام کلام "دوستت دارم " را به زبان نیاورم ؛

دیگر اشک نریزم و درون خود بسوزم...

اگر دلتنگ شدم فقط با تنهایی ام درد دل کنم ...

وحتی اگر مردم  هم نگویم که از عشق تو بوده است...

اما رفتنم محال است ،عشق که آمد دیگر رفتنی نیست...

جنون که آمد عقل در زندگی حاکم نیست...

آنقدر به عشقت ناله سر میدهم تا خاکستر شوم ...

اگر چه شاید مرا به فراموشی بسپاری ،

اما عشق تو برای من با ارزش و فراموش نشدنی است... 

                                                                         مونست

بی تو...

بی تو دلم میگیردو با خود میگویم...

کاش آن یکبار که دیدمت ،گفته بودم ؛

که بی تو گاه دلم می گیرد...

که بی تو گاه زندگی سخت میشود؛

که بی تو گاه هوای بودنت دیوانه ام میکند...

اما نمی گفتم ...که این " گاه " ها...

گهگاه تمام روز و شب من میشود؛

آنوقت بغض راه گلویم را می گیرد ...

درست مثل همین روزهای  اخیر...

مونست

باد آورده

می گویند ؛باد آورده را باد

میبرد

اما تو که با پای خودت آمده بودی

   مونس 

طعم دوری

غم

دانه دانه بر صورتم میریزد 

شوراست طعم

دوریت ...

               مونس

آرزوها

یادم باشد امشب بعضی از آرزوهایم را 

دم در بگذارم ...

تا رفتگر ببرد!!!بیچاره او...

ما بقی را هم خودم نقداء به گور می برم ...

مابقی همان* آرزوی باتو بودن *است

نترس حتی آرزوی داشتنت را هم به کسی نمیدهم...

                                                                     مونس

مشروط

با شهد و شراب عشق مخلوط شدم

با حس قشنگی به تو مربو ط شدم

با این همه سعی ،نمره کم آوردم 

از درس تو افتادم و مشروط شدم  

                                                        مونست

گفتی که...

گفتی که تو را همیشه خاطر خواهم ،

از حس لطیف قلب  تو آگاهم،

من منتظر تماس بودم اما ،

زنگی نزدی به گوشی همراهم...

                                               مونس