از انتهـــای  وریدیهای خونی وجودمونس

  پادشاهــی با تن پـــوشی از بـــرگ های زرد و نارنجــی به دنیاآمد

بــویش را حــس می کنـی ؟!

    صــــدای  گــــام هایش را می شنـــوی ؟!

چه طنــــازانه می رقصـــــد

  چه دلبــــرانه نزدیــک می شــود

   چه خرامــان خرامــان راه مــــی رود

  و چه مستــــانه عشــوه می کنــد

آری ... اینبار هم زمزمه های دلتنگیم بیداد میکند

به یمن ورود کودک درونم مینویسم

پــــاییزم را می گویـم

     همان پادشــاه  غریب زمزمه های دلتنگیم

زمزمه هایی که تــــو را با دنیــایی از احســـــــــاس

میـان جــــــاده ی زندگــی ام به دنیــا آورد

پیـــــونـدت دادم با مهربانی در این سردی روح نواز دی ماه

دی ماهی که از خیـابـــان های پاییــــز می گــذرد

  و تـو شدی جاده ی احساسم

امســال هـم همچــون ســــال  پیـش

سالگــرد تولـــدت را با هاله ای از دلتنگیم جشـــن می گیـــرم

مـن و پاییــزم

جشنـــــواره ای از رنگــــــــــ به پـا خواهیــــم کـرد

      و زمزمه های دلتنگیم را از نــو زندگــی خواهـــیم کـرد

مــن پـر از شهـــوت  پاییـــزم

بـرای هـم آغـــوش ی با برگـــــــــــــ ها

برای عشـــــق بــازی با بــــاران

      بـرای بــوسه بـر قلـــــــم

و عطــر گیســــوانی که لا به لای  دفتــر شعـــرم می پیچــــد

آه ...

امــروز ایـن قلـــــــــــــم چه دلبــــرانه بر روی کاغــذ می رقصــــد

       و چه فریبـــا وار دلبــری می کنـداما دلتنگم به وسعت برگهای پاییزی

بگـذار امــروز را با لحــن پاییــز

و لهجــه ی بــاران

بـرای دل بنویســـم

چه حـس قشنگــی ست

    وقتــی عاشقـــانه می نویســی

 و عاشقـــانه هایت با بــاران پیـــــــوند می خـورد

با قلــم موی  احساسم

  بـر تــار و پــود پاییــز رنـگ  عـــاشقی می زنـم

پاییــزی می کشــم رنگــارنـــگ

     کوچــه باغــی بــــــــی انتهــا

      نم نم بـــــاران

و دستـــی که تا انتهــای کوچــه بــاغ ِ زندگــی دستـــانم را

رهــــــــــــــــــــا نکنـد

سنــگ فرشــی می کشــم از جنــس  بــرگ

برگــــــ هایی که صــدای  خـش خـش شان

زیبــاترین سمفـــــــونی گـوش خـراش پاییـــز را بنـــــوازد

غروبــــی می کشــم نارنجـــی

نارنجــی ای که شاید دیگر دلتنگـــــم نکنـد

          که شایدشــب های  کــش دار و طولانــــی اش خستــــه ام نکنــد

مــــن پاییــزی می کشم

  که بــاد و بـــــارانش

  ابـــر و آسمـــانــش

       طلــــوع و غـــــروبش

قـــــــــــــدم زدن های عاشقــــانه اش

   مـرا بیـاد  هیـــــــــــچ خاطــره ی خیســـی نینـــدازد

پاییـــزی که جـای خــالی هیــچ تویی دلتنگـــــــش نکنـد

       پاییــزی که فقــط عاشقــــانه باشـد

مـن در ایـن پاییــز دلــــی را می کشــم

   که خــدا از آن رد شــده باشـد

تا از خــــاک قـــــدم هایش تیمــــم کنـم

برای نوشتــن عاشقــــانه هایی که
در فصـــل جدیــدی ازجاده ی احساس خلــــق خواهــد شــد