سوختم از داغ جدایی عشق من 

سال نو آمد کجایی ؟عشق من

عمر طی گشت و ماه ها هم گذشت

تا به کی باید جدایی عشق من

یادت آید یک شبی در اوج عشق

گفته بودم بی وفایی عشق من

رفتی و من را سپردی دست غم 

وه چه غمگین ماجرایی عشق من

اینقدر اسب جفا بر من متاز

بنده هم دارم خدایی عشق من

از تو و عشقت نکندم دل هنوز

همچنان در قلب مایی عشق من

در دلم گویی کسی می گویدم 

عاقبت روزی بیایی عشق من

کاش روزی با کناری پر زگل

سرزده از در در آیی عشق من



ای ساعتهای پرشتاب زندگی مونس!!!

مــــرا به کجا می برید؟؟؟!

شما را به خدا بس است دیگــــر!

مونس خسته است ،خسته ی خسته ...

بگذارید دلتنگیهایم را در گـــوشه ی آسمانی دیگر بیاویزم؛

دیگـــــر از زمین خسته شدم...!

تا کــــی زمین؟!

تا کــــی دیدن ماه از روی زمین؟؟!

تا کــــی دویدن و نرسیدن؟؟؟!


باز هم بی تابم برای گفتن دلتنگیهایم برای تــــو!

بی تابم و قلم در دستم به تکاپو افتاده است ...

برای ثبت دوباره ی زمزمه های دلتنگی ام...!

بغض دارم...!

بخدا از تو که می نویسم هنوز خط اول را ننوشته ،

بغض سنگینی گلویم را می فشرد...!

خسته ام  کرده نه می شکند و نه تمام میشود!

به من میگویند بهار نزدیک است ،خوش باش...!

افسوس که نمی دانندبغضهای در گلو خفه شده ام ،

فرصت خوشی را به من نمیدهند...!

تو که میدانی خوش بودن به همین سادگی نیست!

کلی ماجرا داردکه روح مــــونست از آن بیخبر است...

سر خوش بودن من،دیدن توست و قدم زدن با تو به زیر باران...!



این روزها هر چه تلاش میکنم آرامشی در وجودم نمی بینم...

همه را می بینم که به یمن ورود نوروز در تکاپویند؛

اما مـــونست در اندیشه ی توست و دلش مملو از بوی پاییــــز...!

یاد تو همراه با بغضی است که میدانم هیچگاه گلویم را رها نمی کند؛

این روزها بغض من گریه نمی کند ،آرام آرام قدم می زند...!

آهسته آهسته چون خوره به جانم افتاده است ؛

ومرا به گـــــرد خود پیچانده ...؛

بغضم در گلو خفه شده است

تا شاید لمس کند بودنت را در نبودنت...!


وشبهایم خلاصه شده است در ورقهای دفترم؛

می نویسم و ثبت میکنم دلتنگیهایم را برای تو...

راستش را بگــــو ...

تو کجای شبهای من جا خوش کرده ای

که اینگونه بودنت را در نبودنت باور دارم؟!

باور کن هر شب و روزم بدور از تو

بسان یکــــ قـــــرن می گذرد


اسفند رو به پایان است.


وقت کوچ کردن به فروردین.


وقت بخشیدن و صاف کردن دل.


پس مرا ببخشید اگر روزی با حرفی یا نگاهی


بر دل مهربانتان تَرَکی انداختم......!




نوروز هزار وسیصد و نود ودو را صمیمانه تبریکـــ میگویمـ