میان کوچــه می پیـــچد،

صــدای پای دلتنگـــــــی ،

به جانم میـــزند آتـــــش ،

غـــــم شبهــای دلتنگــــی!

چنان وا مانـــــده ام در خـــــود،

که از مــــن می گریــــزی غــــــم

منــــم تصویـــــر تنهـــــــــایی ،

منــــــــم معـــنای دلتنگــــــی؛

چه می پرســــی زحال من 

که مـــــــن تفسیر اندوهـــم

ســــــرم ماوای ســـــــــوداها

دلـــــــــم صحـــــــرای دلتنگــــی

در آن ساعـــــت که چشمـــانت،

به خوابـــی خوش فـــرو می رفـت،

میان کوچـــه های شـــــــب ،

شـــــدم همپای دلتنگـــــــــی؛

شبــی تا صبــــــــــح با یادت ،

نهــــــــانی اشــــــک باریـــــدم

صـــفایی کــــــــــــرده ام در آن 

شـــــب زیبـــــــــای دلتنگــــــــــی...!!!

مــــــــــــــــــــونس