مپرس از من ،تو مونس جان ،حـــدیث چشــم گریانم!!!

خدایا راحتـــــــــم بگـــــــذار ،شایـــــــد در رود جانـــم

فضـــــای دیدگــــانم پر شــــــده،از ابر طــــــوفان زا

چـــه طوفانـی ؛که ترســم بر کنـــد از ریشه ،بنیادم!!!

منی که شعر هایی سبز میگفتم ،کنون بنگـــــــــر؛

تمـــــــــــام واژ ه ها زردنـــــــــــد در صحرای دیوانم

مــــــو نسا:به تو گویم که من امشب دلم تنگ است...

من آن شمــــــــع فـــروزانم ،که تا فـــــــردا نمی مانم!!!

مــــــــــــــــــــــــــــــــونس