در گیر و دار دلتنگی امروزم به وبلاگ دوستی سرکی کشیدم ...

ومطلبی را خواندم که سخت مرا آزرد!!!

وناخوداگاه این چند بیت شعر در ذهنم تداعی شد...

 خدای من چقدر شکننده است درک بی محبتی یک انسان!!! 

واین شعر برگرفته از قلب محزون مونس است:


*******************************

شاخه با ریشه ی خود حس غریبی دارد 

باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد 

غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست دگر!!!

باخبر گشته که دنیا چه فریبی دارد

خاک کم آب شده مثل کویری تشنه

شاید از جای دگر مزرعه شیبی دارد

سیب هر سال در این فصل شکوفا میشد

باغبان کرده فراموش که سیبی دارد ...

متاسفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم!!!

مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــس