خـــــداوندا:

یاسهــــا شاهدند ،روزی که تو به درون قلبم پای نهادی!!!

خورشید خندید و ابرهــابغض ناشکفته را گشودند؛

دستم را گرفتی و از خروشانی امواج به ساحل آرامشم رساندی...

وپناهم دادی و دل هراسانم را با رختی از جنس گل یاس پوشاندی!!!

سرمای وجودم شرمسار نگاهت ،قدم پس کشید و تو میدانستی ،

غنچه ی ناشکفته وجود مونس نیازمند باران مهربانی توست!!!

و آنگاه با مهربانی ات دلم را با نگاهت پیوند زدی و با باران معرفتت سیرابم کردی !!!

خــــداوندا:تو را به شقایقهای دشت سرخ سوگند ،تو را به باران های پاکت سوگند ؛

و تو را به دلهای زیبا و عاشق بهاری سوگند شب و روزم را دریاب که محتاج نگاه توام!!!

مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــونس